SEN BENİM EN GÜZEL ŞİİRİMSİN 3

 

Sen benim en güzel şiirimsin

Sözlerimin hükmüne eğilmedikçe

Yeniden bilenen umutlara tomurcuk

Ağzına bandırılan bir tebessüm

Ve sığdırılamayan nice kelime

Bu yüzden cümlelere esir kalmasın duygular

Sen benim en güzel şiirimsin

 

Sen benim en güzel şiirimsin

Her gün biraz daha

Biraz daha çoğalıyorum sana

Üzeri vuslat kokan

Cümleler  ısmarlayarak

Düşünsene eğer

Anlatamıyorsam  sözcüklerle seni

Bilir mi kimsesiz isyanlar sözlerimin  değerini

Mısralar adandıkça benliğine

Sen benim en güzel şiirimsin

 

Sen benim en güzel şiirimsin

Şemsiyeni açtığında duyumsamalarıma

Algılarını açık bırak gözlerinin

Kaldırım taşlarına vurdukça yağmurlar

Yağmura bulanır gözleyişlerin

İncinirken ezilen damlalar ayaklarında

Pınarında birikip durur yarınlar

Geleceğini fısıldarken rüzgâra

Sen benim en güzel şiirimsin

 

Sen benim en güzel şiirimsin

Bu yüzden bütün ağaçlarda yeşili sevdim

Denizlerde ve gökyüzünde maviyi

Karanlıkta siyahı

Dişlerinde inci gibi gülümserken beyazı

Dokunurken toprağa kahveyi

İçim rengarenk oldu seninle

Sen benim en güzel şiirimsin

 

Sen benim en güzel şiirimsin

Sessizce cama vurdukça perdeler

Güneş rengini verdikçe pervazlara

Zaman sesinle böler uykumu

Yüreğinden geçen haykırışlarda

Titrerken çiçekler solgunluğundan

Titrerken kalbimden geçen buluşmalar

İçimde taze baharlar filizlenir

Sen benim en güzel şiirimsin

 

Ey aşk

Seni kendime  seçtim

Sen benim en güzel şiirimsin

 

 

 

Âdem Efiloğlu