BU ŞEHİR YALNIZLIK VE SEN

Gözlerimden soyundukça geceler

Uykuya haram kıldım gökyüzünü

Havasını her çektiğimde ciğerime

Hep ıstırap

Adım başı dolanıyor peşimde

Cadde cadde

Sokak sokak

Nereden uzatsam başımı

Gelip beni bulacak

Sahilde yosun kokusunu

Hatta dağılmış midye kabuklarını

En çok akşamları severim buraları

Turuncusunda batarken güneş

Ya gözlerinde özleme işaret

Ya ellerinde yalnızlığa

Sineme vursa da o anda poyraz

Aldırmam…

Her şeye razı geldim sanırım

En büyük yetimlik benim olsa gerek

Ve en büyük yalnızlık

Herkes varken

Hiç kimsesi olmamak

Ana , baba , kardeş

Ve sen

Taze bir hayatın ayak izlerinde

Zamanın devinimlerine ilaç

Gecenin ışığa esaretinde

Sadece sana muhtaç nur

Akıl tezahüründen yoksun

Sarılmak ve anlamak hayatı

Sen!

Vuslatı bileklerine vurulmuş

Olmak yâda olmamak davası

Sen!

Hayatın gönül haneme düşürdüğü

Derin anlam…

Sen…

Âdem Efiloğlu