YAŞIYORUM

 

Ukbaya yakıyorum,   ateşimi     harımı,

Ara sıra geçmişten, çalarak  yaşıyorum.

Ummanlarda savruldum,  sormayın zararımı,

Aklıma geldiğinde,  gülerek   yaşıyorum.

 

Bir güzellik aradım, gözlerimin  ferinde,

Beyazlar sallandılar, saçlarımın  kırında,

Acılar halay çekti,   sakladığım  derinde,

Ah tutan saçlarımı, yolarak yaşıyorum.

 

Aşk varken semaları, uçarak geziyordum,

Dağların zirvesinden, deryaya sızıyordum,

Şiirlere   sözlere, hep  seni    yazıyordum,

Ben  seni  sevdiğimi,  bilerek   yaşıyorum.

 

Ağzım var dilim yoktu, hep içime atmıştım,

Sabrıma   yenilmeyip,  nice  sabır katmıştım,

Gün geldi senin için,  kim var ise çatmıştım,

Şimdi gözyaşlarımı,   silerek   yaşıyorum.

 

Netice de insanız,    hata yapmak bizlere,

İşte   onların  yükü,    çöküverdi  dizlere,

Ömrümü   kazımışım,  alnımda ki   izlere,

Anıları     günüme,   bölerek    yaşıyorum.

 

Tanımadım bunca yıl, dünyaya yabancıyım,

Bizi  pervane  eden,   sevdalara   hancıyım,

Söylediğim sözlerde, sanma ki yalancıyım,

Yaşamımdan dersleri,   alarak   yaşıyorum.

 

Yüreğim zaman geldi, zerre zerre dağıldı,

Kudretin  karşısında,  tevazuyla  eğildi,

Usul usul duruldu, evvel böyle değildi,

Kaybolan benliğime, dalarak yaşıyorum.

 

Âdem olalı beri, gelmemiştir vuslatım,

Yetmedi marifetim, kalmamıştır takatim,

Adım adım koşuyor, geçeceğim sıratım,

Her gün seni bekleyip, ölerek yaşıyorum.

 

Âdem Efiloğlu