KENDİNDEN TAŞAN ŞİİR

Şükretmek ki ilaçtır, zemzem iner buluttan;
Akil insan ilham alır, elbet de nasihatten.

Her bulut yağmur sanma, bazı gölge ve ihsan;
Menfaatte ne varsa, onu anlıyor insan.

Hayat taze tay gibi, koşarken önümüzde;
Dürüstçe nefes almak, zor olmuş günümüzde.

Rotalar garba dönmüş, şaşmış kıbleler şaşmış;
Nasıl da ego şişmiş, nefis bendini aşmış.

Kuran’a bitmiş saygı, inanç ayaklar altı;
Müslümanız diyerek, yer olduk her tür haltı.

Başlar türbanlı amma, açılmış kalça sine;
Söz etsen dinlemezler, çok çalışmış dersine!..

Kimi rahatça döktü, salatalık biberi;
Dağıt deriz bin kelam, yok mu hayrın değeri!..

Gazete köşeleri, yağlanmış yalan dolan;
Baktım dürüstçe yazan, kalmamış vahdet talan.

Ah ne desem yetersiz, bencillik yapmış tavan;
Bize sabretmek kaldı, ömrümüz zaten yavan.

Yine de umutluyum, doğruyu görür insan;
Sevdikçe güzelleşir, ettiğimiz her lisan.

Şimdi biraz kendimle, dip dibeyim iç içe;
Talibim yok olmaya, talibim hiçten hiçe.

Yürek atlıkarınca, kağnı gibi bedenim;
Her koşul ve şekilde, işte bu beden benim.

Ben zaten bir Âdemim, şu âlemin içinde;
Âlem dergâhın kurmuş, zaten âlem içimde.

Âdem Efiloğlu